شعر شراب شورعشق

من ملک بودم و فردوس برین جایم بود ...

shooresharab — Sun, 19 Apr 2009 07:44:18 GMT

یا لطیف

پرنده بر شانه‌های انسان نشست. انسان با تعجب روبه‌ پرنده كرد و گفت: "اما من درخت نیستم. تو نمی‌توانی روی شانه‌های من آشیانه بسازی."
پرنده گفت: "من فرق درخت‌ها و آدم‌ها را خوب می‌دانم اما گاهی پرنده‌ها و انسان‌ها را اشتباه می‌گیرم."
انسان خندید و به نظرش این بزرگ‌ترین اشتباه ممكن بود.
پرنده گفت: "راستی، چرا پر زدن را كنار گذاشتی؟"
انسان منظور پرنده را نفهمید اما باز هم خندید.
پرنده گفت: "نمی‌دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است." انسان دیگر نخندید.
انگار ته‌ته خاطراتش چیزی را به یاد آورد؛ چیزی كه نمی‌دانست چیست. شاید یك آبی دور، یك اوج دوست داشتنی.
پرنده گفت: " غیر از تو پرنده‌های دیگری را هم می‌شناسم كه پر زدن از یادشان رفته است. درست است كه پرواز برای یك پرنده ضرورت است اما اگر تمرین نكند، فراموشش می‌شود. "
پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اینكه چشم‌اش به یك آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.
آنوقت خدا بر شانه‌های كوچك انسان دست گذاشت و گفت:‌"یادت می‌آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود اما تو آسمان را ندیدی. راستی عزیزم، بال‌هایت را كجا گذاشتی؟"
انسان دست بر شانه‌هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس كرد.
آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و گریست!

به بهانه آمدن بهار

shooresharab — Wed, 18 Mar 2009 09:12:18 GMT

یا لطیف

میان بقچه زمین

همیشه یک صدای خوب

یک طلوع تازه هست

که دست های لخت هر درخت

و چشم های هر پرنده مهاجری در انتظار است

و دیدنش

اگر چه بارها و بارها

ولی درست مثل خنده ای دوباره تازه است

و راه او

در امتداد راه سبز جویبار

درون قلب دانه ای به زیر خاک

کنار من کنار تو

و نام او بهار ...

حافظ و دنیای سخت افزارها

shooresharab — Sun, 08 Mar 2009 13:47:18 GMT

یا لطیف

چند روز پیش توی یکی از سایت ها مطلبی به قلم جناب آقای ناصر نقویان خوندم ؛ از اونجایی که خودم خیلی ایشون رو دوست دارم و مطلبشون به دلم نشست سعی میکنم با حفظ امانتداری اونو توی بلاگم بیارم . امیدوارم که خواننده های عزیز هم به اندازه من از این مطلب لذت ببرن . یا حق

چو غنچه گرچه فرو بستگی است کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

شاید بتوان عصر ما را روزگار سخت افزارها نامید، که سرسختی انسانهای این عصر هم بیارتباط با آن نیست. میدانیم سخت افزارها بدون وجود نرم افزار مثل اتومبیل شیک و زیبایی است که در نمایشگاهی فقط برای تماشا گذاشته باشند، یا همانند زنان زیبای هنر پیشهای است که فقط از پشت شیشه تلویزیون یا پرده سینما، جذاب و تماشاییاند، اما هیچگاه آغوششان گرما بخش جسم و جان همسری وفادار نبوده و خود نیز هرگز طعم شیرین نوازش مادرانه را نچشیدهاند.

حال در این سرمای استخوان سوز سخت افزارها چه باید کرد تا «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» عنوان دیگری برای همه شعرها و محتوای اکثر فیلمنامهها و تمام کننده تمامی رمانها نباشد.فکر میکنم به تعدادی نرم افزار نیازمندیم. آنهم از نوع حافظانه، تا نازک اندیشیهای او بتواند هر سرٍ سختی را به نرمش کشاند و از دل هر سنگی چشمهای گوارا بجوشاند.

او بود که میگفت: «اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم»

هم اوست که میگوید: ما، چه کم از لاله و نرگس داریم که آنها مست باشند و پای کوبان با آنکه همسایه و همنشین خار و خاکند، اما شادی و طریناکی ما را فسق و فجور بنامند. «لاله ساغر گیر و نرگس مست و بر ما نام فسق»

او بود که میگفت: کار دنیا را بر خود سخت مگیر، که دنیا بر مردمان سخت گیر سخت میگیرد. و اگر میخواهیم دنیا بر ما راحت بگذرد باید بر او سخت بگیریم! نه اینکه او را سخت بگیریم.

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع

سخت میگیرد جهان بر مردمان سخت کوش

همانند آن عارف که از او پرسیدند با دنیا چه میکنی، گفت: کلاه بر سرش میگذارم. گفتند چگونه؟ گفت: نان دنیا را میخورم و کار برای آخرت میکنم.

حافظ بود که با الهام از آموزههای دینی میگفت: اینجور نیست که همیشه خوبی به دیگران باعث تعریف و تمجید باشد بلکه گاهی ملامتت نیز میکنند. اما تو از این ملامتها ملول نشو.

وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

که در طریقت ما کافریست رنجیدن

یعنی تو کار درست خود را رها مکن که ملامت مردمان بقول مولانا همچون عو عوی سگی است که نباید در تصمیم و عزم تو اثری بر جای گذارد.

پیـــــــــــرو پیـغمـبـرانـی ره سپــر طعنه خلقــان همه بادی شمــــر

آن خداوندان که ره طی کردهاند گوش بر بانگ سگان کی کردهاند

خواستنی هایم از خدا....

shooresharab — Tue, 03 Mar 2009 14:17:22 GMT

یا لطیف

از خدا خواستم تا دردهايم را از من بگيرد،
خدا گفت: نه! رها کردن کار توست. تو بايد از آنها دست بکشي.
از خدا خواستم تا شکيبايي ام بخشد،
خدا گفت: نه! شکيبايي زاده رنج و سختي است.شکيبايي بخشيدني نيست، به دست آوردني است.
از خدا خواستم تا خوشي و سعادتم بخشد،
خدا گفت: نه!من به تو نعمت و برکت دادم، حال با توست که سعادت را فراچنگ آوري.
از خدا خواستم تا از رنج هايم بکاهد،
خدا گفت: نه!رنج و سختي ، تو را از دنيا دورتر و دورتر، و به من نزديکتر و نزديکتر مي کند.
از خدا خواستم تا روحم را تعالي بخشد،
خدا گفت: نه!بايسته آن است که تو خود سر برآوري و ببالي اما من تو را هرس خواهم کرد تا سودمند و پر ثمر شوي.
من هر چيزي را که به گمانم در زندگي لذت مي آفريند از خدا خواستم و باز گفت: نه.
من به تو زندگي خواهم داد، تا تو خود از هر چيزي لذتي به کف آري.
از خدا خواستم ياري ام دهد تا ديگران را دوست بدارم، همانگونه که آنها مرا دوست دارند.
و خدا گفت: آه، سرانجام چيزي خواستي تا من اجابت کنم .

الهی ...

shooresharab — Sat, 28 Feb 2009 08:19:18 GMT

یا لطیف

امروز خواستم برای تو بنویسم. آنقدر حرف برای گفتن داشتم و دارم که فقط تو که خدایی می دانی و بس ولی تنها چیزی که در این لحظه می توانم بگویم این است :

خدایم ای تنها ملجا و پناه بی کس هایم به عدد تمام نفس هایی که موجودات عالم از انسان و حیوان و نبات می کشند به عدد تمام عزت و خداییت به عدد رحمانیت و فضلت به عدد بخشندگی و عدالتت و به عدد تمام صفات خوبت تو را شکر می گزارم . خدایا این ناچیز شکرگزاریم را بپذیر که من در برابر بزرگی تو چیز در خوری برای پیشکشی و اهدا ندارم.

اندر حکایت مسلمانی

shooresharab — Wed, 25 Feb 2009 08:38:18 GMT

یا لطیف

و 'خواجه نصير الدين' دانشمند يگانه‌ي روزگار در بغداد مرا درسي آموخت

که همه‌ي درس بزرگان در همه‌ي زندگانيم برابر آن حقير مي‌نمايد و آن اين

است : در بغداد هرروز بسيار خبرها مي‌رسيد از دزدي , قتل و تجاوز به زنان

در بلاد مسلمانان که همه از جانب مسلمانان بود . روزي خواجه نصير الدين

مرا گفت :  مي‌داني از بهر چيست که جماعت مسلمان از هر جماعت ديگر

بيشتر گنه  مي‌کنند با آنکه دين خود را بسيار اخلاقي و بزرگمنش مي‌دانند ؟

من بدو گفتم : بزرگوارا همانا من شاگرد توام و بسيار شادمان خواهم شد اگر

ندانسته‌اي را بدانم . خواجه نصير الدين فرمود :

اي شيخ تو کوششها در دين مبين کرده‌اي و اصول اخلاق محمد که سلام

خدا بر او باد را مي‌داني .. و همانا محمد و جانشينانش بسيار از اخلاق

گفته‌اند و از بامداد که مومن از خواب بر مي‌خيزد تا هنگامي که شبانگاه با

بانويش همبستر مي‌شود , راه بر او شناسانده شده است . اما چه سري

است که هيچ کدام از ايشان ذره اي بر اخلاق نيستند و بي اخلاق‌ترين

مردمانند وآنکه اخلاق دارد نه از مسلماني‌اش که از وجدان بيدار او است.

من بسيار سفرها کرده‌ام و از شرق تا غرب عالم و دينها و آيينها ديده‌ام . از

'غوتمه' (بودا) 'در خاورزمين تا 'ماني ايراني' در باختر زمين که همانا

پيروانشان چه نيکو مي‌زيند و هرگز بر دشمني و عداوت نيستند .

آنها هرگز چون مسلمانان در اخلاقشان فرع و اصل نيست و تنها بنيان اخلاق

را خودشناسي مي‌دانند و معتقدند آنکه خود بشناسد وجدان خود را بيدار

کرده و نيازي به جزئيات اخلاقي همچون مسلمانان ندارد ، اما عيب اخلاق

مسلماني چيست اي شيخ ؟

در اخلاق مسلماني هر گاه به تو فرماني مي‌دهند , آن فرمان ' اما' و ' اگر'

دارد . در اسلام تو را مي‌گويند : دروغ نگو ... اما دروغ به دشمنان اسلام را

باکي نيست ، غيبت مکن ... اما غيبت انسان بدکار را باکي نيست ، قتل

مکن ... اما قتل نامسلمان را باکي نيست ، تجاوز مکن .... اما تجاوز به

نامسلمان را باکي نيست . و اين ' اماها ' مسلمانان را گمراه کرده و هر

مسلماني به گمان خود ديگري را نابکار و نامسلمان مي‌داند و اجازه هر

پستي را به خود مي‌دهد و خدا را نيز  از خود راضي و شادمان مي‌بيند .

و راز نابخردي و پستي مسلمانان در همين  است اي شيخ .

                                                                                از : اسرار اللطيفه و الکسيله

خدای من ....

shooresharab — Sun, 15 Feb 2009 13:43:18 GMT

خدای مهربانم

تو را به جاي تمام كساني كه نشناخته ام دوست مي دارم

تو را به جاي تمام روزگاراني كه نمي زيستم دوست مي دارم

تو را به خاطر عطر نان گرم و برفي كه آب مي شود

و به خاطر نفسين گل ها دوست مي دارم

تو را به خاطر دوست داشتن دوست مي دارم

تو را به جاي تمام كساني كه دوست نداشتم دوست مي دارم .

با طراوت

shooresharab — Wed, 23 Apr 2008 09:48:18 GMT

یالطیف

به منوچهر یزدانی راد بخاطر مهربانیش

با طراوت های چشمت آسمانی می شوم
در عدم همراه روحت زندگانی می شوم
مهربانی نقش بسته در صداقت های تو
مثل نوری می درخشد در رفاقت های تو
با نفس هایت نگاهم آفتابی می شود

می رسدبر اوج و تا اعماق دریا می رود
تا تو باشی ،سیب سرخ خنده بر لب تازه هست
باغ سبز دلخوشی ها می شود یکباره مست
گر نباشی در خیابان های عشقت من کمم
من به امید نگاهت غنچه های مریمم
ای بهشت عشق ، من در رود چشمانت گمم
با ترنم های بارانت شبیه گندمم
آمدم در کوچه ی احساس عشقت بی صدا
پس کجا هستی ؟ شتابان تا به دیدارم بیا

زندگی

shooresharab — Mon, 07 Apr 2008 06:11:18 GMT

یا لطیف

زندگي فرصت بس کوتاهيست...

تا بدانيم که مرگ...

آخرين نقطه پرواز پرستو ها نيست...

مرگ هم حادثه است...

مثل افتادن برگ

که بدانيم پس از خواب زمستاني خاک...

نفس سبزبهاري جاريست

غربت

shooresharab — Wed, 12 Mar 2008 15:27:42 GMT

یا لطیف

در به شماره افتادن نیم نفس های زخمی ام

منتظرت هستم...
در برزخ انتظار
و در هوسناکی نگاه لیلی صفتان

تألم و اشتیاق من حراج می شود ...

امساک را خوب آموخته ام ،

و نمی دانم می آیی یا نه ؟

اگر تب تشنگی در شمار عمرم حساب شود ؟

هزار سال است که غربت را هروله می کنم.