میان بقچه زمین

همیشه یک صدای خوب

یک طلوع تازه هست

که دست های لخت هر درخت

و چشم های هر پرنده مهاجری در انتظار است

و دیدنش

اگر چه بارها و بارها

ولی درست مثل خنده ای دوباره تازه است

و راه او

در امتداد راه سبز جویبار

درون قلب دانه ای به زیر خاک

کنار من  کنار تو

و نام او بهار ...

چند روز پیش توی یکی از سایت ها مطلبی به قلم جناب آقای ناصر نقویان خوندم ؛ از اونجایی که خودم خیلی ایشون رو دوست دارم و مطلبشون به دلم نشست سعی میکنم با حفظ امانتداری اونو توی بلاگم بیارم . امیدوارم که خواننده های عزیز هم به اندازه من از این مطلب لذت ببرن . یا حق

 چو غنچه گرچه فرو بستگی است کار جهان

                                                                تو همچو باد بهاری گره گشا می­ باش

 شاید بتوان عصر ما را روزگار سخت افزارها نامید، که سرسختی انسانهای این عصر هم بی­ارتباط با آن نیست. می­دانیم سخت افزارها بدون وجود نرم افزار مثل اتومبیل شیک و زیبایی است که در نمایشگاهی فقط برای تماشا گذاشته باشند، یا همانند زنان زیبای هنر پیشه­ای است که فقط از پشت شیشه تلویزیون یا پرده سینما، جذاب و تماشایی­اند، اما هیچگاه آغوششان گرما بخش جسم و جان همسری وفادار نبوده و خود نیز هرگز طعم شیرین نوازش مادرانه را نچشیده­اند.

 حال در این سرمای استخوان سوز سخت افزارها چه باید کرد تا «ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد» عنوان دیگری برای همه شعرها و محتوای اکثر فیلمنامه­ها و تمام کننده تمامی رمان­ها نباشد.فکر می­کنم به تعدادی نرم افزار نیازمندیم. آنهم از نوع حافظانه، تا نازک اندیشیهای او بتواند هر سرٍ سختی را به نرمش کشاند و از دل هر سنگی چشمه­ای گوارا بجوشاند.

 او بود که می­گفت:    «اگر دشنام فرمایی و گر نفرین دعا گویم»

 هم اوست که می­گوید:  ما، چه کم از لاله و نرگس داریم که آنها مست باشند و پای کوبان با آنکه همسایه و همنشین خار و خاکند، اما شادی و طریناکی ما را فسق و فجور بنامند. «لاله ساغر گیر و نرگس مست و بر ما نام فسق»

 او بود که می­گفت: کار دنیا را بر خود سخت مگیر، که دنیا بر مردمان سخت گیر سخت می­گیرد. و اگر می­خواهیم دنیا بر ما راحت بگذرد باید بر او سخت بگیریم! نه اینکه او را سخت بگیریم.

                  گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع

                                                                  سخت می­گیرد جهان بر مردمان سخت کوش

 همانند آن عارف که از او پرسیدند با دنیا چه می­کنی، گفت: کلاه بر سرش می­گذارم. گفتند چگونه؟ گفت: نان دنیا را می­خورم و کار برای آخرت می­کنم.

 حافظ بود که با الهام از آموزه­های دینی می­گفت: اینجور نیست که همیشه خوبی به دیگران باعث تعریف و تمجید باشد بلکه گاهی ملامتت نیز می­کنند. اما تو از این ملامت­ها ملول نشو.

                 وفا کنیم و ملامت کشیم و خوش باشیم

                                                                         که در طریقت ما کافریست رنجیدن

 یعنی تو کار درست خود را رها مکن که ملامت مردمان بقول مولانا همچون عو عوی سگی است که نباید در تصمیم و عزم تو اثری بر جای گذارد.

                 پیـــــــــــرو پیـغمـبـرانـی ره سپــر             طعنه خلقــان همه بادی شمــــر

                  آن خداوندان که ره طی کرده­اند             گوش بر بانگ سگان کی کرده­اند

امروز خواستم برای تو بنویسم. آنقدر حرف برای گفتن داشتم و دارم که فقط تو که خدایی  می دانی و بس ولی تنها چیزی که در این لحظه می توانم بگویم این است :

خدایم ای تنها ملجا و پناه بی کس هایم به عدد تمام نفس هایی که موجودات عالم از انسان و حیوان و نبات می کشند به عدد تمام عزت و خداییت به عدد رحمانیت و فضلت به عدد بخشندگی و عدالتت و به عدد تمام صفات خوبت تو را شکر می گزارم . خدایا این ناچیز شکرگزاریم را بپذیر که من در برابر بزرگی تو چیز در خوری برای پیشکشی و اهدا ندارم.